[KrisYeol] Wanted เฮ้อ...อยากมีเมีย 1

posted on 12 Apr 2013 13:33 by deliciouspencil
 
 
 
 
 
Exo Fan Fiction

Author : deliciouspencil
Title : Wanted เฮ้อ...อยากมีเมีย
Pairing : KrisYeol ft. Kaido
Rate : PG-13
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1
 
 
 
 
 
 
 
 

“เฮ้อออ  อยากมีเมีย”

 

“ห๊ะ!!”

 

ผมหันไปมองไอ้เด็กผู้ชายตัวสูงโย่งที่หันมามองผมตาโตอยากไม่อยากจะเชื่อว่าผมพูดอะไรเมื่อกี้ออกไป

 

“พี่...” มันวางหนังสือลงอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเอามือมาอังหน้าผากผมแล้วถามคำถามสิ้นคิด

 

“พี่ป่วยรึเปล่า? กินยาผิดขวด? ชวดหวย? มวยแพ้? แก้บน? อะไรอ่ะ?”

 

ผมปัดมือมันออกแล้วกระแทกตัวแรงๆกับโซฟา

 

“ไม่อะไรทั้งนั้นแหละ อยากมีเมีย แค่อยากมีเมีย...จริงๆ”

 

ผมพูดเปรยอย่างอ่อนแรง  อายุผมก็ตั้งเท่านี้แล้ว อยากมีเมียซักคน  จริงจัง

 

ไอ้เด็กตัวโย่งข้างตัวผมยังคงจ้องผมตาเป็นมัน? ผมเลยหันหน้าไปหามัน....

 

“มองทำไม? ไม่ต้องมองเยอะ คนอื่นเค้าเปลืองเนื้อเปลืองตัวนะเนี่ย”

           

“ฮยองงงงงงงงงงง” ไอ้เด็กข้างๆส่งเสียงร้องยานคาง ประมาณว่าเหนื่อยใจ แค่ผมก็เหนื่อยใจเหมือนกันนี่นา ผมเหนื่อยใจมากกว่าอีก

 

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังตามมาก่อนเจ้าตัวจะพูดด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ

 

“ใช่สิ ฮยองคงอยากจะเฉดหัวผมไปให้พ้นๆซักทีใช่มั้ยล่ะ อยู่ไปก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำ เวลาส่วนตัวก็ไม่มี นี่ถ้าไม่มีผมอยู่ด้วยซักคนหนึ่งนะ ฮยองอยากจะช่วยตัวเองก็ทำได้ง่ายเลยล่ะสิ ไม่ต้องมาคอยเกรงใจผม แอบหลบๆซ่อนดูหนังโป๊แล้วก็ไปปลดปล่อยในห้องน้ำ”

 

“เฮ้ย!!” ผมสะดุ้งโหยง  ว่าแอบทำลับๆแล้วนะ...มันรู้ได้ไงวะ นี่ผมถูกไอ้เด็กนี่มองเป็นคนโรคจิตไปรึยังเนี่ย

           

“ฮยองก็เลยอยากหาเมียมา เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามอย่างผมออกไป....”

 

“มันไม่ใช่อย่างง้านน....” ผมวางมือแปะลงบนหน้าขาคนข้างตัวแล้วพยายามอธิบายอย่างใจเย็น  พยายามเรียบเรียงคำพูด

ไม่ให้ส่อถึงพฤติกรรมน่าอายที่ไอ้เด็กข้างๆนี่ร่ายมาเมื่อกี้

 

“งั้นฮยองอยากมีเมียทำไมล่ะ?” แล้วมันก็หันหน้ามาถามผมจริงจัง กอดอกด้วยนะ กอดอกด้วยนะครับพี่น้อง ท่าทางอย่างกะผมทำอะไรผิด แค่ผมอยากมีเมียเนี่ยนะ!!

 

            “ก็....” จะพูดยังไงดีล่ะครับ ถ้าพูดอะไรออกไป ผมจะไม่ถูกมองเป็นลุงแก่ๆที่อยากเลี้ยงต้อยสาวร่างน้อยๆ นมตู้มๆ มาคอยคลอเคลียเรียกพี่คะพี่ขาใช่มั้ย?

 

“เห็นมั้ย  ตอบช้า  แสดงว่าจริง  อยากให้ผมออกไปจากชีวิตฮยองเร็วๆจริงๆด้วยใช่มั้ยล่ะ มันอึดอัดใช่มั้ยล่ะอยู่กับผมน่ะ! เฮอะ! ใช่สิ ก็ผมไม่ได้หุ่นแบบพี่อ้อยนี่ พี่จะได้ไม่เบื่อ”

 

“อ้อยไหน” ตั้งแต่เกิดจนโต ทั้งสามประเทศที่ผมเคยสิงอยู่ ไม่มีคนรู้จักชื่ออ้อยเลยครับ จริงๆสาบาน

 

“ก็อ้อย คิมุจิของพี่นั่นไง  ที่พี่ชอบแอบเปิดดูตอนที่ผมหลับ แล้วก็ชอบเข้าห้องน้ำไปจ๊ะทิงจานั่นยังไง”

 

เฮ้ยย!! นั่นอาโออิเว้ยย  ไม่ใช่อ้อย!! แล้วมันแม่งก็เอากิจวัตร เอ้ย! งานอดิเรก เอ้ย! เรื่องแบบนั้น  มาพูดต่อหน้าผม

 

อย่างไม่อายได้ยังไง  นายยังเรียนแค่ ม. ปลายอยู่นะ!!

 

“เห็นมั้ย  ทำหน้าตาตื่น  แสดงว่าพี่คิดอย่างนั้นจริงๆใช่มั้ยล่ะ!!” เจ้าตัวเริ่มทำเสียงแหลมขึ้นจมูกแบบที่ชอบทำเวลาไม่พอใจอะไรมากๆแล้วจะร้องไห้ แต่กลั้นไว้ ผมเลยต้องรีบปลอบ ไม่งั้นล่ะ... คนไม่เคยอยู่ด้วยไม่รู้หรอกครับ ไอ้เด็กนี่น่ะ พอร้องไห้แล้วล่ะก็ ต่อให้เอาช้างมาฉุด เอาโซ่มาล่าม มันก็ไม่หยุดง่ายๆหรอก อันที่จริง ถ้ามันจะร้องไห้ได้นานมากๆก็ไม่เป็นไร ถ้ามันจะไม่แหกปากเสียงดังแถมยังชอบทุบตีทำร้ายร่างกายผมมากขนาดนั้น..... ผมก็คงจะไม่เดือดร้อน  เพราะฉะนั้น ทางทีดี  รีบๆให้มันกลืนน้ำตาพวกนั้นลงท้องไปให้หมดเร็วๆดูจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดและเป็นผลดีต่อร่างกายผมที่สุดแล้วล่ะครับ

 

“โอ๋ๆ ชานยอล  งั้นพี่ยังไม่เอาเมียก็ได้” ใช่แล้วครับ  ไอ้เด็กนี่น่ะ ชื่อ ปาร์คชานยอล พอผมเรียกชื่อจริงเท่านั้นแหละ เจ้าตัวก็หันมามองผมด้วยดวงตากลมโตที่ดูจะมีน้ำใสๆคลออยู่ด้วย

 

ผมพยายามทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเข้าไว้ เผื่อว่าชานยอลมันจะเห็นใจกันบ้างอะไรบ้าง

 

“จริงหรอ....?” ง่ายเชียวมึง... ผมได้แต่ทำพยักหน้ารัวๆ วันนี้ยังไม่... วันใหม่ค่อยว่ากัน (เอ๊ะ?)

 

“พี่คริสโกหก!” เฮ้ย! รู้ได้ไงอ่ะ  ว่าคิดอยู่คนเดียวเงียบๆแล้วเชียว

 

“สายตาพี่มันล่อกแล่กไม่จริงใจ” ชานยอลทำปากยู่อย่างไม่พอใจ ในขณะที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว ชานยอลมันก็ผลักผมลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นแล้วโถมตัวขึ้นมาคร่อมทับผมไว้ทันที! ไม่พอนะ! มันเอามือทั้งสองข้างของผมกางออก ท่าไม้กางเขนเลยแล้วตรึงไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของมันเอง เฮ้ยชานยอลมัน...มันเริ่มไม่ใช่แล้วนะเว้ย!!

 

“ถ้าพี่จะมีเมียล่ะก็....” ชานยอลยิ้มหวานให้ผม แต่สายตานี่สิ...น่ากลัวสุดๆ

 

“...เอาผมเถอะ!!” ห๊า!!  เดี๋ยว!! คือ...เอาที่ว่านี่เอาเป็นเมียรึเอา...อย่างอื่น??

 

ชานยอลคงเห็นว่าผมเงียบไปเลยพูดแทรกขึ้นมา

 

“พี่คริสก็รู้นี่ว่าผมชอบพี่คริส  ถึงขนาดขอแม่ออกมาอยู่ด้วย แล้วไหนพี่คริสก็ยังไปรับปากแม่อีกว่าจะดูแผมให้ดีที่สุด

 

แต่ไหงแค่นี้พี่คริสก็ให้ผมไม่ได้” เฮ้ย!! ให้?! ...ให้อะไร!!?

 

“ไม่รู้แหละ! ถ้าพี่คริสไม่สมยอมแต่โดยดี เห็นทีผมคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด” ว่าแล้วไอ้ตัวดีของผมมันก็เริ่มเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศอีโรติกที่มันพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที นี่อย่าบอกนะว่าชานยอลมันจะ....

 

ให้ตายสิ

 

นี่ชานยอลมันทำอะไรผมเนี่ย...?

 

“ฮะ....”

 

“พี่คริส...” น้ำเสียงของชานยอล...น้ำเสียงแหบๆ... ที่เซ็กซี่ของชานยอล

 

“ฮะ....ฮึก ชาน...ฮะ....ชานยอล...เดี๋ยว...”

 

“อย่าห้ามผม” น้ำเสียงของชานยอล...น้ำเสียงแหบๆ... ที่เซ็กซี่ของชานยอล

           

“เดี๋ยว...ชานยอล” ในที่สุดมือของผมก็หลุดออกจากการจับกุมของเด็กหนุ่มที่คร่อมผมอยู่ ตอนนี้กลายเป็นผมบ้างที่ผลักชานยอลออกแล้วผมก็ยันตัวขึ้นนั่งตาม ให้ตายสิ...ปวดคอชะมัดเลยอ่ะ

 

ชานยอลมองผมด้วยสายตาแปลกๆแล้วพยายามจะผลักผมให้นอนลงต่อ แต่ผมรวบมือทั้งสองข้างของเจ้าตัวมาจับเอาไว้ก่อน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

“ชานยอล ใครสอนให้ทำอย่างนี้!” ผมใช้น้ำเสียงดุที่สุดกับชานยอล เพราะพอชานยอลได้ยินน้ำเสียงแบบนี้เมื่อไหร่จะหงอให้ผมทันที แล้วก็เป็นไปตามคาด

 

“ปละ...เปล่า... ผมทำเอง” ชานยอลก้มหน้าไม่กล้าสบตาผม ท่าทีแปลกๆนั่นหายวับไปในพริบตาแบที่ว่า ผมนึกไม่ออกเลยจริงๆว่าชานยอลจะกล้าทำแบบนั้น

 

“แล้วรู้รึเปล่าว่าทำแบบนั้นเค้าเรียกว่าอะไร?”

 

เจ้าตัวพยักหน้าเบาๆแล้วก็ตอบเสียงเบาๆด้วย

 

“ปล้ำ... เค้าเรียกว่าปล้ำ” ให้ตายสิชานยอล!! นายไปเรียนรู้คำว่าปล้ำมาจากไหน  โอเค...นายอาจเรียกมันว่าปล้ำ แต่สิ่งที่

 

นายทำ...มันคือการเอาหัวมาไซ้ซอกคอพี่!! นายรู้มั้ยว่ามันจั๊กจี้แค่ไหน  พี่ต้องทรมานแค่ไหนกับการกลั้นหัวเราะไม่ให้นายเสียหน้า โธ่เอ้ยยย เด็กหนอเด็ก

 

“เฮ้อออ...” ผมแกล้งทำเป็นถอนหายใจ ปล่อยมือที่รวบข้อมือเด็กอ่อนหัดตรงหน้านี่แล้วเปลี่ยนเป็นลูบหัวแทน

 

ชานยอลเงยหน้าขึ้นมามองผมน้ำตาคลอหน่วย อีกแล้ว... จะร้องไห้อีกแล้วหรอชานยอล...

 

เจ้าตัวเริ่มแบะปาก... อู๋ฟานงานจะเข้าอีกแล้วสิเนี่ย...

 

“เอางี้  พี่ยังไม่เอาเมียก็ได้ แต่ชานยอลต้องสัญญานะ..ว่าจะไม่ทำอะไรอย่างนี้อีก”

 

ชานยอลสูดน้ำมูกหนึ่งฟืดแล้วก็พยักหน้าแรงๆ

 

“ส่วนเรื่องให้ชานยอลเป็นเมียพี่...”

 

ไอ้เด็กน้อยจ้องผมตาโต หน้าเหมือนหมารอรางวัลจากเจ้าของเลย  ทำเอาผมหนักใจ

 

“...มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ ชานยอล”

 

“อ๊ะ...” เจ้าตัวครางออกมา สีหน้าโคตรรรรรรรรรผิดหวัง เสียงสะอื้นเริ่มเห็นเค้าลางมาไกลๆ  แต่น้ำใสๆ ไหลลงมาก่อนแล้ว สองหยด

 

ให้ตายสิอู๋ฟาน...งานเข้า

 

“ชานยอลไม่เอาน่า  อย่าร้องไห้...มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงซะหน่อย”

 

“ทำไมล่ะ!!” เอาแล้วไง..เสียงดังมาก่อนแล้ว  มาพร้อมน้ำตา น้ำมูก เสียงสะอื้นฮึกๆอย่างทรมานและสายตาไม่เข้าใจสุดๆ

 

ผมพยายามไม่ถอนหายใจแรงๆให้เจ้าตัวสังเกตได้ ประเดี๋ยวเป็นผมอีก ที่ผิดทุกประตู

 

“ชานยอลยังเด็ก ยังไม่เข้าใจหรอก”

 

“ไม่เข้าใจยังไง! คำก็เด็ก! สองคำก็เด็ก! เป็นเด็กแล้วไง! จู๋แข็งได้เหมือนกันนะ!!”

 

เฮ้ยยยยยยยยย!!! อะ..ไอ้...ไอ้... ชานยอลลล  แกพูดอะไรของแกออกม๊าาาาาา!!!  แล้วไอ้ส่วนนั้นมันมาเกี่ยวอะไรยังไง! อ๊ากกกก อู๋ฟานอาย อู๋ฟานอยากเอาหัวโขกเต้านมวัวตาย!

 

“คือ...คือพี่ชอบผู้หญิง” ผมพยายามหาเหตุผลซิมเปิลที่สุดมาอ้าง

 

“แล้วไง เป็นผู้ชายมันมีอะไรไม่เท่าผู้หญิง นมหรอ? ถึงผมนมไม่ใหญ่ แต่จู๋ผมใหญ่มาก!!”

 

อ๊ากกกกกกกกก!! ชานยอลแกพูดอะไรออกมาเนี่ยยย!! แกไปเรียนพูดแบบนี้มาจากไหน อย่าไปพูดอะไรตรงๆอย่างงั้นเซ่!! เดี๋ยวฟิคโดนแบนนะ! แกอยากจะจบบทบาทไปแบบนั้นหรอ?

 

แล้วอีกอย่าง...ไอ้ส่วนนั้น ไปเอามันกลับมาอีกทำไม มัน..มัน..มันไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลยอ่ะ...

 

“คือ..ชานยอล... คือมัน...”

 

“ไม่รู้! ไม่ฟัง! ผมจะเป็นเมียพี่คริส! จะเป็น! จะเป็น! จะเป็น!  ได้ยินมั้ยว่าจะเป็น!! ฮืออออออออออออ!!” แหกปากเสร็จก็ร้องไห้ต่อ ผมบอกแล้ว...ว่าปลอบยาก

 

ผมจะทำไงดีล่ะเนี่ย... อันที่จริง... ที่ผมอยากจะมีเมียน่ะ มันก็เพราะ.. เพราะชานยอลอย่างที่บอกน่ะแหละ

 

แต่ไม่ใช่เพราะรำคาญชานยอลนะ

 

มันเพราะ...ผมรู้สึกว่า หัวใจผมมันเริ่มรู้สึกแปลกๆเวลามองชานยอล

 

พอหัวใจมันแปลกๆ ร่างกายมันก็...เริ่มแปลกๆด้วย

 

แต่เข้าใจมั้ยครับ...ชานยอลก็เหมือนน้องชายผมคนหนึ่ง พ่อแม่เค้าฝากฝังให้เรามาดูแล จะมาให้ผมรู้สึก และคิดวิปริตแบบนั้นกับลูกเค้า...มันดูออกจะ...

 

เอาเป็นว่าที่ผมบ่นๆอยากมีเมียน่ะ คือผมแค่ต้องการจะใช้ชีวิตแบผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง และที่สำคัญ..ผมไม่อยากทำร้ายชานยอล ผมอยากให้ชานยอลน่ะ สดใสน่ารัก อ่า...ทำไมหัวใจผมต้องเต้นแปลกตลอดเลยนะ เวลาคิดว่าชานยอลน่ารักน่ะ

 

จริงๆแล้วผมน่ะ หวงชานยอลโคตรๆเลย ใครจะรู้มั้ยว่าที่ชานยอลยังไม่มีแฟนจนถึงตอนนี้น่ะ...เพราะผมทั้งนั้นแหละ

 

และถ้าผมยังทำแบบนี้ต่อไป คนที่จะทำให้ชานยอลไม่มีความสุขที่สุด ก็คือผมนี่แหละ...

 

ผมอยากให้ชานยอลมีอนาคตที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น รักกันมากๆ และมีผมเป็นพี่ชายที่แสนดี

 

แต่ว่า... ผมอิจฉาจัง ผมไม่อยากให้ชานยอลไปอ้อนใคร ไปรักใครที่มากกว่าผม โคตรชอบเลยที่ชานยอลบอกว่าอยากเป็นเมียผมน่ะ แต่คำว่าพี่น้องมันค้ำคอนี่ครับ

 

พ่อแม่เค้าไว้ใจเรา น้องก็ไว้ใจเรา ผมจะมาทำตัวเป็นพี่ชายเห็นแก่ได้ได้ยังไง

 

ถ้าตอนนี้ผมยอม... ในอนาคต ถ้าเราไม่ได้เป็นอะไรกันอีก ความเป็นพี่น้องมันจะยังอยู่มั้ย? ความไว้ใจ? ความรัก? แล้วชีวิตของชานยอลล่ะ?

 

อ่า....ผมคิดอะไรพวกนี้เยอะแยะไปหมดเลยล่ะ เยอะจนบางทีก็เหนื่อย เบื่อจะคิด แต่ทำไงได้...ยังไงมันก็ต้องคิดนี่

 

ผมอยากจะรักชานยอลอยากที่ใจต้องการ

 

ทั้งอยากรัก...ทั้งอยากฟัคเลยแหละครับ (จะโดนแบนมั้ยเนี่ย?)

 

แต่ว่า....

 

 

 

“พี่คริสใจร้าย.. ใจร้ายที่สุด!!”

 

 

น้ำตาของชานยอล...ทำผมแพ้ทุกทีเลย

 

ผมยกมือยอมแพ้ให้ไอ้เด็กตรงหน้า แล้วดึงตัวผอมบางนั่นเข้ามากอด จะมีกี่คนกันที่รู้ว่าชานยอลตัวบางขนาดนี้ ถึงจะตัวสูง แต่เจ้าตัวน่ะ ไม่ได้ร่างกายกำยำอะไรเลย ผอมเลยแหละ จริงๆ แต่ก็ไม่ได้ผอมน่าเกลียดนะ ...ผอมน่าฟัคมากเลย

 

แรงสะอื้นของคนตัวบางในอ้อมกอดของผม ทำผมใจละลายอีกแล้ว ให้ตายสิ

 

“เอางี้... เรื่องเมียไม่เมียน่ะ พี่ขอคิดดูก่อน”

 

ชานยอลเหมือนจะหยุดสะอื้นไปแป้บนึง แต่ดีมากที่เจ้าตัวหยุดส่งเสียงร้องไห้กระจองอแงไป

 

“ถ้าชานยอลทำตัวดีๆ ทำตัวน่ารัก น่าฟะ... เอ่อ พี่หมายถึง ถ้าชานยอลเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซนกับพี่ พี่อาจจะเปลี่ยนใจ ให้ชานยอลเป็นเมียพี่ก็ได้ แต่!!” ผมต้องรีบแต่ไว้ก่อน ประเดี๋ยวชานยอลมันจะนึกว่าได้เป็นเมียผมแล้ว “มันขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของชานยอลนะ เข้าใจรึเปล่า?” ชานยอลจากที่เงียบไปเริ่มส่งเสียงสะอื้นอีกแล้ว เจ้าตัวส่งวงแขนมารัดตัวผมแน่นก่อนจะเอาหน้ามุดๆถูๆอยู่กับไหล่ของผมจนผมอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

 

            “รักพี่คริส  ชานยอลรักพี่คริส”

 

อ่าาาา....อยากมีเมีย

 

 

 

อยากมีเมียเป็นชานยอลจัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.